I

Nic się w końcu nie stało, to zwykła zmiana miejsca;

może tylko na obiad trochę mało tu mięsa.

Poza tym, tak jak wszędzie: dzień dłuższy, noc się zmniejsza.

Nic się w końcu nie stało, to tylko zmowa czasu

z przestrzenią. Szczerze mówiąc, tak rozkosznych wywczasów

zazdrościć mógłby nawet prezydent Hondurasu.

Nic się nie stało, mówię; choć płaszczyzna istnienia

stąd-dotąd oraz od-do zawęża kąt widzenia.

Taka optyka stwarza przeróżne przywidzenia.

Że to co jest zakrzywia czas i przestrzeń – idea

to już niemal stuletnia; trudno dziwić się teraz,

że i dusza swą masą także na nie napiera.

Nic się przecież nie stało; dopóki przeszłość myślą

jak cięciwę napinasz, wszystko OK. Rymy ślą

oddziaływania swoje: góra staje się myszką.

Góra w mysz się zamienia, problem w zwykłą błahostkę.

Lecz te oddziaływania mają też i odwrotne

skutki: to, co powolne ma prędkości zawrotne.

Gdy przestrzeń w punkt się zbiega (nie wiem, czy to paradoks),

czas przed oczyma kroczy gęstniejącą paradą

dni, tygodni, miesięcy. Chętnie posłużę radą

pierwszoroczniakom: musisz stały punkt znaleźć w sobie,

zwinąć się wokół w kłębek, potem puścić go w obieg -

niech się beztrosko toczy po niedostępnym globie.

Tak więc – wszystko w porządku. To, co rządzi tu nami

jest pod naszą kontrolą. Jak tajlandzkie tsunami,

wypiętrzamy się myślą nad kretynów tłumami.

II

Okno, krata, drzwi, łóżko.

Metrów sześć kwadratowych.

Stół, taboret, poduszkę

przycisnąwszy do głowy

tłumię dźwięki wszechświata

spływające tu tłumnie.

Sąsiad z góry wariata

struga dość niepotulnie.

Szafka, w szafce jedzenie.

Półka na telewizor.

Na niej książki. Twierdzenie,

że najlepszy jest lizol

dawno tu się przyjęło:

lepszy lizol, niż szczyny.

Głośnik, choć nie stereo.

Nie wiem z jakiej przyczyny

wciąż w nim to disco-polo,

to znów niemieckie techno.

Mafia tu nie Coppolą

się zachwyca, lecz techno-

logicznym kiczem. Kto wie,

czy z tego nie wynika

głęboka prawda? Ja nie.

Mnie ona się wymyka.

III

„Co u ciebie?” „W porządku.”

„Jak zwierzaki?” „OK”

„Masz na życie?” „Do piątku.

List dostałam od tej

lafiryndy.” „Oj, przestań.”

„Ja mam przestać? Ta zdzira...”

„Patrz, kolejka ci przeszła.”

„...pisze, że tutaj była.”

„Bzdura, możesz to sprawdzić.”

„Sprawdzę, już ty się nie bój.”

„Tyle do ciebie spraw dziś...”

„Wiesz, wyglądasz jak niechluj.”

„...mam a ty o pierdołach.”

„Dobra, no to poważnie:

jeśli tego nie zdołasz...”

„Kurwa, czego ten strażnik

tak się na ciebie gapi?”

"...udowodnić, że ona...”

„Ty znów o tym? Powagi!

A ty czego? To żona.”

„...nie przyłazi do ciebie,

to ja wnoszę o rozwód.”

„Chyba całkiem cię jebie?!”

„To jest kolejny powód:

jak się do mnie odzywasz.

Mam już wszystkiego dosyć.”

„Co ty? Przestań! No wybacz,

ja tak tylko... Chcę dożyć

z tobą późnej starości.

Przecież wiesz...” „Już nic nie wiem.”

„...że cię kocham.” „Na złość ci

chciałam...” KOŃCZYĆ WIDZENIE!

IV

Gdy z pudełka po mleku do ciasteczek foremkę

robię, tnę do krwi palce (kładziesz na mnie swą rękę).

„Serce pękło na dwoje

Jak skamieniała stoję”

Gdy ceruję skarpetkę, nicią w igłę nie trafiam

(błyska czerń twoich oczu), jak ostatni patafian.

„Czy myślisz czasem o mnie?

Szlocham tak nieprzytomnie”

Nasłuchuję pod drzwiami, czy roznoszą już obiad

(ciemny kosmyk za uchem) – chorobliwy to objaw.

„Zmilkła szczęścia piosenka

Kiedyż skończy się męka?”

Kiedy kąpię się w misce i zalewam pół celi

(twoje piersi jak gwiazdy), to klną nawet anieli.

„Moje ciało płonęło

Czemuż to przeminęło?”

Gdy tak żyję na bakier z czasem oraz przestrzenią

(niewyraźny twój kontur) – słowa cel swój przestrzelą.

„Co dzień lżejsza się robię

Zapominam o tobie.”

V

Ścieżka z betonu. Metalowe ławki.

Pośrodku trochę rachitycznej trawy.

Mury, zasieki, wieżyczka strażnicza.

Tutaj doświadczam darmo danej łaski

spaceru (czy może raczej wyprawy

krzyżowej przeciw temu, kto odlicza

sześćdziesiąt zawsze prawoskrętnych minut?)

Więc w lewo! W lewo! W ten sposób duch buntu

swym każdym krokiem krzyczy „Nie chodzimy

niczym w zegarku!” Nie potrzeba mi nut

by grać na nosie strażnikowi. Z gruntu

zły. Ot, złodziej, bandyta, niegodziwy

typ, którego trzeba w dyby godzin skuć

(lewica – spacer, widzenie – prawica)

Reszta to cisza. Czas zakrzepły w przestrzeń.

Jest jak być powinno? Kto jest godzien snuć

tę nić nicości? Co nas ogranicza,

tkających sukno? I kiedy się przetrze?

VI

T-shirt, koszula, sweter, bluza,

dwie pary skarpet. Kwiecień. Tu za

ranne przymrozki i wieczory

chłodne nikt płacić nie jest skory.

Ziąb, choć maj prawie. Cieplej było

w styczniu i lutym. W marcu. Bydło,

dziś, w czasach europejskich dopłat,

mieszka przytulniej. Cóż, na pokład

sam przecież się zamustrowałem;

nie chciałbym się okazać wałem:

marudzić, gdy nie prosił nikt.

Volenti, wszak, iniuria non fit.

Więc owinięty w koca kokon,

tęskniąc za ciepłem pulchnych kokot,

wysnuwam z siebie nić jedwabną.

Jedwabie – słyszę – damy wabią.

Choć ktoś z kolei mógłby wnioski

snuć z powyższego, że ja nioski

poezji swojej chcę dać postać:

jedyny cel, to jajko dostać.

Ba, prawdopodobne nader, że

nie zwykłe jajko, lecz Fabergé.

Na to odpowiem ja najprościej:

wiersza mojego niech mnie oścień

broni przede mną i przed wami.

Dłonie kostnieją, więc z przerwami,

chuchając w lodowatą próżnię,

spisuję prawdę znaną. Prócz niej

też to, co nie mną, ale ze mnie.

Dopóki przestrzeń się nie zemnie,

w galaktyk żarnach czas nie zetrze;

dopóki mól wyżera w swetrze

dziurę i daje znać tym samym,

że świat istnieje i tożsamy

jest z tym z przedwczoraj, sprzed miesiąca;

dopóki czaszka łysiejąca

świeci nad kartką jak księżyca

gęstego światła pełna misa;

dopóki trwa ten świat tak wiernie

przy mnie, niechaj trwa i we mnie

i na kart białych prześcieradła

ciało swe utrudzone składa.

Niechże się w mym notesie mości

jak chce. Powiem mu krótko: „Mości

Panie, znaj oddanego sługę,

co długopisem swym jak pługiem

orze linijek skiby liczne,

litery siejąc. A więc licz mnie

w swych rabów poczet.” Zimno. Kwiecień.

Koc, notes, stół, długopis. Mknie cień

po karcie, jak typek z półświatka.

Póki nie zgasi strażnik światła.